Zomaar, een foto van een bijzonder kippetje, Sproet...

Voor jou is er geen morgen meer

Maar dicht bij ons blijf je altijd !

Een paar dagen geleden vond ik een bijtje, kruipend op de grond hier in huis. Zo'n zoemend wriemeltje vinden de honden wel interessant en snel nam ik een stukje karton om bijtje te 'redden' van nieuwsgierige snoeten. Op tafel bleek dat het bijtje niet veel kracht meer had en telkens viel ie om. Toen ik hem een suikerklontje met water voorschotelde, stortte bijtje zich er zowat op en een paar minuten later leek ie zijn krachten hervonden te hebben. Een houten theekistje toverde ik om in een mini bijenkastje en op een warm plekje zat bijtje na te genieten van de zoetigheid. Even later spreidde ie zijn vleugeltjes en vloog rond in huis. Aangetrokken door de muziek misschien wel, landde ie tegen de geluidbox en daar bleef ie lange tijd zitten... Gezellig, muziek luisteren met een bijtje, zachte zoemgeluidjes in harmonie met de melodie.

Gisteren, 1 maart is Billie zachtjes ingeslapen...

Ze laten me glimlachen... de vogeltjes in de tuin. De sneeuw trotserend of er hun dorst aan lessend zitten ze in de struiken, fluiten ze liefdesliedjes. Een koppeltje tortelduifjes laat zien wat échte liefde is...

Wat ligt ie toch weer lekker te slapen...
Even de stofzuiger afzetten en een foto maken van mijn hartediefje Billie.

Dat Epona een bijzonder paardje is staat vast. Haar ongelooflijke wilskracht laat me vaak versteld staan. Tijdens een observatie/onderzoeksessie door een natuurgeneeskundige leerde ik weer vanalles bij. Toen ik haar moest omschrijven in drie woorden antwoordde ik spontaan 'lief, sterk, eigenwijs'. Vertellen over haar gaat als vanzelf en af en toe moest ik toch even slikken, terugdenkend aan een paar pijnlijke gebeurtenissen in haar leven en dan ook het gevoel van vreugde omdat we haar hier een warme, veilige thuis hebben kunnen bieden. Omdat ze vlak bij ons stond leek ze mee te luisteren, af en toe haar hoofd op en neer schuddend alsof ze beaamde wat ik zei. Haar hele bouw doet denken aan dwerggroei en ook haar onderbeet, korte hals en grote hoofd zouden kenmerken daarvan zijn. Meestal worden paardjes zoals Epona meteen bij de geboorte ingeslapen, het zou dus heel goed kunnen dat er maar weinig paardjes zoals Epona haar leeftijd bereiken. Toen ze onderworpen werd aan een 'geurtest' pikte ze rozemarijn uit uit de verschillende kruidige geuren. Sinds een week masseer ik haar gewrichten met rozemarijn olie, ze vindt dat heerlijk en ik merk hoe een positieve invloed dit masseren op haar lopen heeft. Door het wrijven verbetert ook de doorbloeding in haar stramme beentjes en na het masseren gaat ze altijd een tikje vlotter. De vele tips en raadgevingen die ik kreeg probeer ik nu tot uitvoering te brengen, het is mooi om te zien hoe je op een 'natuurlijke' manier tot goede resultaten kan komen...

Er wordt wat afgescharreld dezer dagen. Elk graantje, elke noot, elke appel... moet meegepikt worden. Hoewel het wel snor zit met Knor en Cheng hun speklaag hebben ze toch de neiging heel de dag te knabbelen. Gelukkig lusten ze graag hooi en vinden ze het fijn om er mee rond te slepen. De kippen kunnen hun hartjes ophalen tussen de inheemse struiken, daar hebben we in het weekend goed gesnoeid en geschoffeld, de grond is er heel vruchtbaar en het krioelt er van de insectjes en lekkere wormen.

Op advies van onze hoefsmid gaan we met Epona wandelen. Omdat we haar moeten stimuleren om in beweging te blijven hebben we vandaag dus haar halstertje aangedaan en haar onder zachte dwang de poort uit geleid. Ze vond dit heel vreemd en was een beetje wantrouwig, maar daar kwam snel verandering in. Eenmaal op de berm versnelde ze en begon ze meteen te grazen. De buurpaardjes kwamen nieuwsgierig aangelopen en wat was het mooi om te zien hoe ze mekaar begroetten. Ik zag hoe ze de blaadjes van de smalle weegbree vantussen het gras snoepte. Af en toe stopte ze even met grazen om eens rond te kijken waar ze eigenlijk was. Ze vond het fantastisch, wandelde weer een stukje verder en ging dan weer met haar snoet op verkenning in het gras. De eerste wandeling, al was het maar een klein stukje, is haar dus prima bevallen, als het aan haar had gelegen hadden we nog uren daar in de berm gestaan... Morgen gaan we weer, ik verheug me er al op!